Σε ηλικία 85 ετών έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Σουφλιάς, μία από τις πλέον εμβληματικές και ιστορικές προσωπικότητες της Νέα Δημοκρατία κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο. Ο πρώην υπουργός, ο οποίος τα τελευταία χρόνια είχε επιλέξει να ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, διατηρώντας παράλληλα μια διακριτική παρουσία στον δημόσιο βίο.
Η πολιτική διαδρομή του Γιώργου Σουφλιά συνδέθηκε στενά με τις σημαντικότερες εξελίξεις της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Για δεκαετίες αποτέλεσε πρωταγωνιστική φυσιογνωμία της κεντροδεξιάς παράταξης, αναλαμβάνοντας καίριες κυβερνητικές θέσεις και διαχειριζόμενος σημαντικά υπουργικά χαρτοφυλάκια σε κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Η συμβολή του στην άσκηση δημόσιας πολιτικής και στη διαμόρφωση στρατηγικών επιλογών του κόμματος υπήρξε καθοριστική, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στη δημόσια διοίκηση και την πολιτική ζωή της χώρας.
Πέρα από την κυβερνητική του δράση, διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στις εσωκομματικές διεργασίες της παράταξης. Διεκδίκησε μάλιστα δύο φορές την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, συμμετέχοντας σε ιδιαίτερα κρίσιμες και έντονες αναμετρήσεις για το μέλλον του κόμματος. Το 1996 βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Μιλτιάδης Έβερτ, ενώ το 1997 έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα απέναντι στον Κώστας Καραμανλής, επιβεβαιώνοντας τη βαρύτητα και την επιρροή που διέθετε στο εσωτερικό της παράταξης.
Η μακρά κοινοβουλευτική του πορεία ολοκληρώθηκε το 2009, ύστερα από δεκαετίες συνεχούς παρουσίας στα έδρανα της Βουλής. Αν και στις εθνικές εκλογές εκείνης της χρονιάς επανεξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στη Λάρισα, επέλεξε να αποχωρήσει οριστικά από την ενεργό πολιτική δράση, κλείνοντας έναν σημαντικό κύκλο προσφοράς στον δημόσιο βίο.
Από τότε μέχρι και το τέλος της ζωής του, ο Γιώργος Σουφλιάς ακολούθησε μια συνειδητή στάση αποστασιοποίησης από την πολιτική επικαιρότητα και τα κομματικά δρώμενα. Προτίμησε να αφιερωθεί στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή, αποφεύγοντας τις δημόσιες παρεμβάσεις και εμφανίσεις. Με τον θάνατό του κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της μεταπολιτευτικής πολιτικής ιστορίας, αφήνοντας πίσω του μια μακρά παρακαταθήκη πολιτικής παρουσίας και δημόσιας προσφοράς.
